برگ سبزی از رحی ایران نژاد

سایت آموزش بین الملل می گوید:  

آقای گوردون براون ، نماینده ی ویژه ی سازمان ملل در آموزش جهانی، برآیند مطالعه ای را تحت عنوان : کار کشی از کودکان و عدم کامیابی  آموزشی -  قطع ارتباط یا ایجاد فرصت ، منتشر کرده است. این گزارش استراتژی هایی را به سوی پیشرفت پر شتاب اهداف توسعه ی بین المللی سال 2015 مشخص می کند، میزان و مشکل کار کشی از کودکان را ترسیم می کند ، اثر آن را در آموزش آشکار می کند و دستور کاری را برای اصلاح آن پیش رو می گذارد.

آقای براون در پیش گفتارش می نویسد: ایده ای که کودکان باید وادار به بهره دهی ، به کار گیری در کارهای خطرناک یا فعالیتهایی که سلامتی و امنیت آنان را به خطر بیندازد کابوسی است که ما همه باید با وحشت به آن بنگریم.

او می گوید : کار کشیدن از کودکان  بردگی نوینی در دوران ما است.

کودکان حق دارند که توقع  رفتار بهتری را از ما داشته باشند

براون با دلسوزی می افزاید: 215 میلیون کودک، از 5 تا 17 ساله ، گرفتار کار کردن هستند.  بیش از نیمی از این کودکان زیر 15 سال هستند. حدود 91 میلیون  از آنان زیر 12 سالند. او بی پرده اظهار می کند : " همه ی این کودکان توقع  رفتار بهتری را از ما دارند . هر جا که کودکان زندگی می کنند آنان از ما توقع دارند که از ایشان مواظبت کنیم و جامعه ی بین المللی مسوول حمایت از حقوق کودکانه ی آنان است. هنوز هم تلاش برای مبارزه با کار کشی از کودکان ، در مقابل  بی حالی ، بی تفاوتی و بی ارادگی غیر قابل دفاع از جانب تعداد زیادی از حکومتها ، نمایندگی های بین المللی و خیرینی که  از کار کشی کودکان چشم پوشی می کنند، با شکست مواجه می شود. "

گزارش همچنین اضافه می کند که حدود 15 میلیون نفر از کودکا نی  که در سن مدرسه ابتدایی هستند به جای حضور در مدرسه  به کا ر گماشته شده اند. این رقم یک چهارم  کودکانی است که وادار به ترک تحصیل در مدرسه  شده اند. "  این گزارش می افزاید : " هدف توسعه ی بین المللی ، برای نیل به آموزش ابتدایی جهانی،  تا سال 2015، بدون هجوم دسته جمعی بین المللی برای ریشه کنی کار کودکان، قابل دسترسی نخواهد بود. "

البه باید گفت این آمار و ارقام مربوط به کشور ها و جوامعی است که  سازمانهای بین المللی دسترسی پژوهش و بررسی در آنها را دارند یا مسوولان آن کشور ها آمار درستی در دسترس یونسکو و سازمان ملل قرار می دهند. پس ما باید کودکان بیرون از مدرسه ی کشور های دیکتاتوری را که هر گز اجازه ی تحقیق و بررسی به نهادهای بین المللی و بی طرف را نمی دهند و به یقین تعداد کودکان محروم از مدرسه و کار کشی اجباری از کودکان در این جوامع به مراتب بیشتر است را به آمار و ارقام بالا بیفزاییم.

دستور کار تغییر

گزارش، دستور کار جاه طلبانه ، اما قابل دسترسی را متذکر می شود. نقطه ی آغازین یک توافق برای نقشه ی راه جهانی ، توسط سران کشور های دنیا برای از بین بردن کار کودکان تا سال 2020 می باشد. نقشه ی راه باید به برنامه های عملی ملی و معتبر تبدیل شود که گویای خط مشی ها ، نیازهای مالی ، معیارهای مقرر مورد نیاز جهت حصول نتایج می باشد. این برنامه ها باید با تقویت مالی چند جانبه پشتیبانی شوند. تعداد زیادی از مکانیزم های لازم برای اخذ نتیجه فراهم هستند. نیروی کار جهانی برای کار و آموزش، پیشاپیش نمایندگان بلند پایه سازمان ملل ، بانک جهانی و نمایندگان گروه های اجتماعی همراه با رهبران سیاسی بلند پایه را گرد هم می آورد.

اولویت ها

در دل این دستور، کار اولویت هایی نهفته است:

1 – اطلاعات در مورد میزان ، وسعت و نوع کار کودکان در کشور ها.

2 – تقویت قوانین حقوق بشر بین المللی و قوانین ملی کشور ها برای منع کار کشی از کودکان.

3 – محرک ها و اقدامهای کامل کاهش فقر برای تقویت سرپرستان بی چیز خانواده ها تا آموزش کودکان را بر کار کردن آنان مقدم بدارند.

4 – طرح های عملی آموزش شتاب دار ملی با حکومتها برای مشخص کردن خط مشی ها ، بر آورد مالی ، نیاز مندی ها و پیش نیاز ها جهت فراهم کردن زمینه انتقال کودکان از محیط کار به مدرسه.

5 – اقدام بین المللی با دید تیز بینانه  به کار کشی کودکان در کمک های توسعه بخش ، افزایش یارانه های آموزشی و تامین مالی زود هنگام برای طرحهای عملی ملی و معتبر.

تلاش های بین المللی

گزارش همچنین بر وجود نشانه های امیدوار کننده تاکید دارد: در کشور های توسعه یافته ، سازمانهای غیر دولتی اجتماعی ( NGOs ) کارهای خارق العاده ای را برای افزایش حقوق کودکان انجام می دهند. در هندوستان  Bachpan Bachao Andolan ( تحرک کودکانه را حفظ کنید ) هزاران کودک را از غل و زنجیر کار رهانیده است و مبارزاتی را برای تصویب قوانینی به نفع کودکان ، در مجلس ملی هند ، انجام داده و مقدمات آن را فراهم آورده است .

 Global March Against child labour  که یک NGO بین المللی است ؛ برای برجسته کردن نمای زشت و زیان آور کار کشی از کودکان بسیار تلاش کرده است.  اما این حقیقت را نباید نا دیده انگاشت که کار کشی از کودکان ، در دستور کار توسعه ی بین المللی ، به عنوان یک کارزار ، به تدریج کم رنگتر شده است.

نقش آموزش

آموزش نقش بسزایی در تغییر این تصویر ناپسند بازی می کند . در دنیای غرب ، درخواست برای تامین ما لی آموزش عمومی رایگان و اجباری، با در خواست کارخانه هایی که کارشان با رکود همراه بود ، پدیدار شد.  عوامل زیادی در ریشه کنی نهایی کارکشی از کودکان سهیم بودند که شامل : تغییر تکنولوژی ، بالا رفتن درآمدها و به طور چشمگیر ، کارزارهای سیاسی که دگرگونی دیدگاه ها را نشانه رفته بود ، می باشد.  در ابتدای قرن بیست و یکم ، زمینه های اجباری برای یاد گیری از این تجربه تاریخی و قرار دادن آموزش در مرکز استراتژی های ملی و بین المللی جهت ریشه کنی کار کشی از کودکان ، وجود دارد.

آموزش بین الملل: مسوولیت ملی برای آموزش

آقای فرد ون لیوون  (Fred van Leeuwen ) ، دبیر کل آموزش بین الملل ، گفت : " کودکی دورانی از زندگی است که نباید وقف کار شود بلکه باید وقف آموزش و تربیت گردد.  کار کشی از کودکان اغلب توانایی های کودکان را برای تبدیل آنان به شهروندان بالغ، مولد و مفید جامعه ، به خطر می اندازد. "

ون لیوون افزود : "  آموزش ابزاری ضروری برای محو کار کودک است . آموزش بین الملل معتقد است که اولین مسوولیت  سران حکومت کشور ها حصول اطمینان از قطع کار کشی از کودکان و سوق دادن آنها به سیستم آموزشی رسمی می باشد.  آموزش بین الملل ، در سطح بین المللی ، در جهت گسترش خط مشی مبارزه با کار کشی از کودکان ، با شرکای کلیدی خود مانند:

Global March Against child labour ، ITUC ، ILO-IPEC ، UNICEF و UNESCO همکاری می کند. ما کیفیت آموزش معلمان را ارتقا می بخشیم و در فرآیند سرویس دهی معلمان به نیاز های گوناگون و ویژه ی کودکان آنان را یاری کرده و توانایی ایشان را بهبود می بخشیم؛  به ویژه کودکانی که محروم ترین هستند ، آنهایی که در خطر فرستاده شدن یا رفتن به کار هستند یا آنهایی که مشغول به کار هستند. "

دبیر کل آموزش بین اللملل سیستم های آموزشی کشور ها را به بررسی وسعت و اندازه ی کودکانی که در مدرسه حضور پیدا نمی کنند ترغیب می کند و از آنها می خواهد تا با این بررسی ها و برآورد های عملی و واقعی به ارتباط این عدم حضور با کار کشی از کودکان نظارت کنند. این اطلاعات را در ارتباط و مراحل کار با والدین و مسوولان محلی به کار ببرند . به طوری که آنان ارزش آموزش وهزینه ی زیان بار کار کشی از کودکان را درک کنند. و به مشارکت در پروسه ی خدمت رسانی به کودکان سنین پایین و مدارس محلی و در فرایند تصمیم گیری های آموزشی کودکانشان دلگرم شوند.